بایدها و نبایدهای زمینه ساز ظهور، چارچوبی است برای انسان های که می خواهد حضور ظهور را درک کند. این چارچوب می گوید: هرچه فرهیخته تر شوی و هرچه منزه تر گردی و هرچه پاک تر باشی حضور ظهور را زودتر درک می کنی. 

چارچوب زمینه ساز ظهور می گوید: هرچه شب زده تر باشی و هرچه ناپاک تر باشی و هرچه آلوده تر، درک لذت حضور را از دست می دهی. بهترین مثال، برای درک این چارچوب و یا این استراتژی، رابطه وضو و نماز است. 

نماز گزار برای این که فیض نعمت حضور پروردگار را درک کند و به لذت حضور بیکرانه ترین حضور برسد، نیازمند است تا مقدماتی را انجام بدهد. آن مقدمات عبارت است از تطهیر جسم از خبث و دنس. و طهارت روح از آلودگی ها. 

چارچوب زمینه سازی ظهور حکم می کند انسان های منتظر بایستی خود را آماده کرده باشد تا در جشن بیکران ظهور حضور پیدا کند. هر انسانی که در مراسم جشن شرکت می کند، مستلزم آمادگی هایی می باشد. او باید بهترین لباس خود را بپوشد. جسم خود را از هر آلودگی ها پاک بسازد. خود را خوش بو کند. هرچه پیراسته تر و هرچه آراسته تر در جشن حضور پیدا کند. 

در ادبیات و فرهنگ اسلامی نیز توصیه شده است که نمازگزار بایستی در بهترین وجه ممکن به حضور خداوند به نماز بایستد. فرد عاشقی که می خواهد به درک متعالی حضور معشوق خود نائل شود، نهایت آراستگی و پیراستگی را مراعات می کند. 

بایدها و نبایدها الزامات زندگی اخلاقی است. این کار را باید انجام داد و این کار را نباید انجام داد. بدین سان، "بایدها" و "نبایدها" چارچوب هایی هستند که نقشه روشمند بودن و نبودن را تعیین می کند. بایدها و نبایدها امرو نهی های است که بهترین وجه حالت حضور را تمثیل می کند. 

پیراستگی و وارستگی اخلاقی و پرهیز از گناهان کبیره و صغیره و پاکی از خبث طینت و طهارت روح و روان از جزو بهترین وجه حالت های آمادگی برای حضور ظهور است. همان طوری که در فرهنگ اسلامی قبل از قیام به نماز، نمازگزار بایستی مقدمات را انجام بدهد، زمینه سازی های ظهور نیز نیازمند به مقدماتی است. 

جامعه بایدها و نبایدهاجامعه بایدها و نبایدهای زمینه ساز ظهور، جامعه استراتژیک و منظم است. این جامعه در منظومه بایدها و نبایدها عیار خود را خالص می سازد تا بتواند لیاقت فیض حضور را کسب کند. 

زمانی که در غدیر آیه شریفه "الیوم اکملت لکم دینکم و اتممت علیکم نعمتی" را پیامبر در گوش ها و جان های مسلمانان فریاد زد و در نهایت ولایت حضرت امیرالمومنین را به عنوان اکمال دین و اتمام نعمت معرفی کرد، مسلمانان گروه گروه نزد ایشان می آمدند و این عیدبزرگ را تبریک می گفتند.

اسلام به عنوان دین پیامبر آخرالزمان و با استناد به آیه ها و روایت های متعدد، تنها آیین آسمانی است که صفت کاملترین را با خود به همراه دارد، به گونه ای که در روز قیامت، آیینی به غیر از اسلام از مردمانی که پس از این دین آمده اند، پذیرفته نمی شود.

با این توصیف و با توجه به اکمال دین با ولایت، گویی ثمره زحمات تمام انبیاء و اولیاء الاهی قبل از پیامبر اعظم با آمدن دین مبین اسلام تکامل یافته است و با راسلت حضرت ختمی مرتبت همه آن تلاش ها به ثمر نشسته است.

از سوی دیگر، آیین، مذهب و مکتبی که توسط حضرت محمد بن عبدالله پایه ریزی شد، خود نیازمند سیر و فرآیندی گسترده بود که بحث امامت و ولایت، یکی از همین رویکردها به ادامه نهضت محمدی(ص) است.

طبق آنچه در روایات آمده است، همه تلاش، زحمات واهداف آیین محمدی(ص) با رسالت و امامت پیامبر و ائمه، در نهایت با ظهور و ولایت و حکومت جهانی حضرت مهدی(ع) به ثمر خواهد نشست.

ظهور و حکومت حضرت مهدی(ع) طبق آموزه های روایی اهل بیت، آخرین مرحله از به ثمر رسیدن سعادت الاهی است. تشریح برنامه ها و چگونگی اجرای آن در حکومت حضرت مهدی(ع) خود در نوشتارها و مجال های دیگر بحث و بررسی شده است و در این نوشتار تنها تلاش خواهیم کرد تا این به ثمر رسیدن رسالت های انبیاء و اولیاء الاهی را در ظهور حضرت حجت به نمایش مختصر بگذاریم.

برای تبیین این رویکرد، برشماردن عوامل و فلسفه بعثت و مقایسه آن با اهداف حکومتی حضرت مهدی بهترین راهکار است.